เขาวงกต

หากเงยหน้ามองกลุ่มก้อนเมฆบนท้องฟ้า

มันอาจจะทำให้อะไรๆ ดีขึ้นมาก็ได้

แต่ถ้าวันนั้นท้องฟ้าครึ้มเหมือนฝนจะตก

มันจะทำให้ความรู้สึกของเราเหนื่อยอ่อนเหมือนทุกวันไหม?

วันนี้รู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ออกมา

มันอึดอัดอยู่ในหัวใจ

การหาแนวทางที่เป็นของตัวเอง… มันยากมาก

เพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็ไม่เจอเลยแม้แต่ทางเดียว

เหมือนกับการเดินเข้าไปในเขาวงกตยักษ์

พยายามหาทางออกให้ได้ในเวลาอันสั้น

ไม่ถึงปีแล้ว… เราต้องออกมาจากวังวนนี้ให้ได้

แต่ถ้าเรา… ไม่ก้าวเข้าไปตั้งแต่แรก

อะไรมันก็คงจะดีกว่านี้สินะ

อื้ม…

แต่ก็ก้าวเข้ามาแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เกิดมา

ไม่เป็นไร…

ค่อยๆ เดินหาทางออกก็แล้วกัน

ยิ่งเดินเข้าไปลึกมากเท่าไร

ความมืดก็ยิ่งปกคลุมหัวใจของเรา

บางทีเดินเข้าไปก็เจอกับผู้คนมากมายที่พยายามหาทางออกเหมือนกับเรา

บางคนก็ติดสอยห้อยตามหันมาเป็นกลุ่ม

บางคนก็เดินอยู่เพียงคนเดียว แต่ทำไมเขาถึงดูไม่เหงาเลย

อยากเป็นแบบนั้นบ้าง…

ก้าวเท้าไปเรื่อยๆ เพื่อหาทางออกอีกครั้ง

แต่ก็รู้สึกเหนื่อยเหมือนกับเราแบกหนังสือเล่มยักษ์เอาไว้ด้านหลัง

เหนื่อยล้าไปหมด แต่ก็ไม่สามารถหันไปหาใครได้

เพราะทุกคนก็ล้วนเหนื่อยอ่อนเหมือนกัน

‘หากรู้สึกเหนื่อยก็ให้เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า’

เราเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เหมือนกับเสียงที่บอกในหัว

อา… ท้องฟ้าวันนี้สดใส

แต่ไม่เหมือนกับหัวใจของเราเลย

ก้มหน้าแล้วพยายามหาทางออกต่อไป

หลายวัน จวบจนหลายเดือนที่ผ่านไป

เราเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอีกครั้ง

ครั้งนี้ ท้องฟ้าเป็นสีเทา เมฆดำทะมึน คล้ายกับพายุฝน

แต่วันนี้หัวใจของเราไม่ได้ท้อแท้เหมือนกับวันแรกที่เข้ามาอีกแล้ว

มันหนักแน่นขึ้น แต่ในบางครั้งก็ทำให้ร่างกายของเราทรุดตัวลงไปกับพื้นบ้าง

แต่สุดท้ายเราก็ยืนหยัดขึ้นมาเหมือนอย่างเคย

ท้องฟ้าก็เหมือนกับความความรู้สึกนี้

ไม่ได้แจ่มใสเหมือนกับทุกวัน

ไม่ได้ฝนตกเหมือนกับทุกวัน เพราะมันยังมีฤดูที่แตกต่าง

ไม่ได้มืดสนิทเหมือนกับตอนกลางคืน เพราะตอนรุ่งเช้ายังมีแสงอาทิตย์สาดส่องให้เห็นความสว่าง

และในบางครั้งนั้นเองที่เราก็คิดว่า ท้องฟ้าก็เหนื่อยเหมือนกันนะ

เหนื่อยเหมือนกับเรา…

หลายปีมานี้ที่พยายามหาทางออก ไม่สิ เราพยายามหาเส้นทางของตัวเอง

มันนานมากเลยนะ แต่สุดท้ายก็หาไม่เจอ

เราหาทางออกจากที่นี่ไม่ได้เลย

หลายคนที่ผ่านมาคอยพูดกรอกหูเรา บั่นทอนหัวใจของเรา

และเราก็มาบั่นทอนหัวใจของตัวเองเหมือนกัน

ยิ่งเคร่ง ยิ่งเครียด ใจของเราก็ทะมึนดำ

และเราก็ไม่มีแสงสว่างในดวงตาเลย

เราหยุดเดิน…

สูดหายใจเข้าลึกๆ

ก่อนที่จะทิ้งความรู้สึกทั้งหมดที่เราแบกรับเอาไว้

ถ้ามันหาเส้นทางสำหรับเรายากขนาดนั้น

เราจะปล่อย…

ปล่อยให้เวลา… พาเราไปในทางที่ถูกก็แล้วกัน