ให้เวลาพาไป

ตกตะกอนมาเป็นเวลานาน ตั้งแต่ที่ลืมตาขึ้นมา ความรู้สึกที่บริสุทธิ์ก็มีสีมากมายเข้ามาเจือปนแล้ว คำสอนทั้งดี … และเหลือเอาไว้ให้คิดเอง ทิ้งคำนั้นเอาไว้ ทิ้งประโยคคำพูดนั้นเอาไว้ ให้คิดเอาเอง … เหนื่อย … ถ้าเป็นตอนเด็ก เจ็บสุดก็คงเป็นการที่โดนเสี้ยนตำ จากนั้นก็เจ็บขึ้นไปอีกก็ตอนที่โดนน้ำร้อนลวก เจ็บขึ้นไปอีกก็คงเป็นตอนที่โดนไม้เรียวฟาด และเจ็บมากขึ้นไปอีก เมื่อเราได้เดินออกนอกบ้านไม้ที่พักอาศัย เจ็บอีกครั้งตอนที่โดนตัดผม แล้วเจ็บขึ้นไปอีกตอนที่ทะเลาะกับเพื่อนเรื่องเรียงสี เจ็บอีกตอนที่โดนเรียกให้ออกมาทำเลขหน้าชั้น สุดท้ายก็กลับบ้านเหมือนทุกวัน … นอนลงได้ไม่นานก็มีอาหารมาให้กินประทังชีวิต มีอร่อยบ้าง เค็มบ้าง หวานบ้างในบางวัน สุดท้ายเวลาก็ผ่านไป … เริ่มมีการพูดกรอกหูเรา ทั้งเรื่องการเรียน การคบเพื่อน บงการ … บังคับ … คำสั่ง … ไม่สามารถที่จะเอื้อมมือออกมาได้ เหนื่อย … จนเวลาล่วงเลยผ่านไปอีกครั้ง ต่ออีกครั้ง ความเจ็บปวดเริ่มทวีคูณขึ้นทุกวัน เราเงยหน้ามองหาความรักที่เอื้อมมือเข้ามาหาเรา ฉุดดึงเราไปในห้วงเวลาแห่งความสุข ...